Karanlık bir kasım sabahıydı. Sekizinci dereceden memur Mihaylov odada ağır ağır kimi zamansa hızlanarak volta atıyor, zihnindeki düşünceler yürüyüşünün ritmini belirliyordu. Kirli iç donu ve yalın ayaklarıyla yürürken, soğuğun çıplak bacaklarını ısırması umrunda değildi. Karısı Vanka ise Mihaylov'un her adımında döşemeden yayılan gıcırtıya aldırmadan uyuyordu.
Adam, alt kattaki mutfaktan gelen seslerle ev halkının uyanıp kahvaltı hazırlığına başladığını duyuyor, önemsemiyordu. O ve iki hafta önce evlenen kayınbiraderinin karısının da aileye katılmasıyla doyurulması gereken boğaz sayısı artmış, zaten var olan huzursuzluk kendini iyiden iyiye hissettirir olmuştu.
O sırada kapının önünden geçen kayınpederi ihtiyar Semyon'un sesini duydu,
"Tek bildikleri uyumak!"
adımlarının sertliğinden yüzündeki öfkesini görür gibi oldu. Hızlanıp, bir kaç kez daha odada bir ileri bir geri yürüdükten sonra birden durdu, Vanka'nın yanına gitti. Omuzunu tutup hafifçe salladı.
"Vanka uyan!"
Vanka, hamileliğin verdiği nazla gözlerini açmadan mırıldandı, sonra bir yandan öbür yana dönüp üzerindeki yorganı özellikle açtı. Bacakları göründü. Gözlerini aralayıp sesinin tüm davetiyle "günaydın" dedi.
"Sofra hazırmış, gecikmeyelim. Sonra Semyon'un öfkeden kızarmış yüzünü çekmek zorunda kalıyoruz."
"Hiç bir şeyi çekmek zorunda değiliz Mişa. Yaşlı Nana'nın kiracılarından biri geçen hafta öldü, oda hâlâ tutulmadıysa gidip konuşabiliriz."
Sıkıntı çizgi çizgi belirdi alnında Mihaylov'un, parasızlık gözlerinden bir küfür gibi geçti. O da istiyordu sadece karısı ve doğacak çocuğundan sorumlu olmayı ama memuriyetten kazandığıyla geçinmek çok zordu. Hem ihtiyar Semyon ve karısına acıyla karışık bir sevgi duyuyordu. Kendilerinden başka kimsenin tutmayacağı bu duvarları pul pul dökülen rutubetli oda tek geçimleriydi. Karısına sıkıntısını belli etmemeye çalışarak yatağın kendine ait kısmına oturdu. Bütün gece uyku girmemiş gözlerini ovuşturup, omzunun üstünden esneyen karısına baktı.
- Biz gidersek kimse tutmaz bu odayı. Sefil olurlar. Hem elli kapiğe başka yerde kiralık oda bulamayız.
Bu kez iki kişinin ayak sesiyle titredi taban. Ivan ve genç karısı olmalıydılar. Cicim ayından çıkmamışlardı daha, döşemenin gıcırtılı sesine gülüşmeleri karışıyordu. Dünya umurlarında değildi.
Vanka ayaklarını yere uzatıp, doğruldu. Kendi kocasının, bir yabancı olmasına rağmen anne ve babasını öz oğullarından daha çok düşünmesine içerledi. Ayağa kalkıp sehpaya yürüdü. Sehpanın üzerinde akşamdan kalma kötü Kırım şarabının yanında duran iki deste oyun kağıdını aldı, tekrar dönüp yatağına oturdu. Fal bakmak için desteyi kararken kafasını kaldırmadan Mihaylov'a;
"Benden daha talihsiz olanlara yardım etmeye niyetlendiğimde meteliksizdim; yani pek öyle Florance Nightgale sayılmam. Hala meteliksizim ve şu genç yaşımda öğrendiğim tek şey, para yoksa huzur yok Mişa. Fallar bile geleceği aydınlık göstermiyor. Bırak başka insanları düşünmeyi. Doğacak bebeğimizle üç kişi daha mutlu oluruz. Acıma sevgili Mişa kimseye acıma, acıdıkça acınacak hale düşersin çünkü."
--------------------
Başında ya da içinde alttaki cümlenin geçtiği bir öykü yazınız.
Benden daha talihsiz olanlara yardım etmeye niyetlendiğimde meteliksizdim; yani pek öyle Florance Nightgale sayılmam.
(bir rus gibi yazabilir miyim acaba?)





