3 Nisan 2017 Pazartesi

7. ODA Ödev-9

Fal


Karanlık bir kasım sabahıydı. Sekizinci dereceden memur Mihaylov odada ağır ağır kimi zamansa hızlanarak volta atıyor, zihnindeki düşünceler yürüyüşünün ritmini belirliyordu. Kirli iç donu ve yalın ayaklarıyla yürürken, soğuğun çıplak bacaklarını ısırması umrunda değildi. Karısı Vanka ise Mihaylov'un her adımında döşemeden yayılan gıcırtıya aldırmadan uyuyordu.



Adam, alt kattaki mutfaktan gelen seslerle ev halkının uyanıp kahvaltı hazırlığına başladığını duyuyor, önemsemiyordu. O ve iki hafta önce evlenen kayınbiraderinin karısının da aileye katılmasıyla doyurulması gereken boğaz sayısı artmış, zaten var olan huzursuzluk kendini iyiden iyiye hissettirir olmuştu.

O sırada kapının önünden geçen kayınpederi ihtiyar Semyon'un sesini duydu,

"Tek bildikleri uyumak!" 

adımlarının sertliğinden yüzündeki öfkesini görür gibi oldu. Hızlanıp, bir kaç kez daha odada bir ileri bir geri yürüdükten sonra birden durdu, Vanka'nın yanına gitti. Omuzunu tutup hafifçe salladı. 

"Vanka uyan!"

Vanka, hamileliğin verdiği nazla gözlerini açmadan mırıldandı, sonra bir yandan öbür yana dönüp üzerindeki yorganı özellikle açtı. Bacakları göründü. Gözlerini aralayıp sesinin tüm davetiyle "günaydın" dedi. 

"Sofra hazırmış, gecikmeyelim. Sonra Semyon'un öfkeden kızarmış yüzünü çekmek zorunda kalıyoruz."

"Hiç bir şeyi çekmek zorunda değiliz Mişa. Yaşlı Nana'nın kiracılarından biri geçen hafta öldü, oda hâlâ tutulmadıysa gidip konuşabiliriz."

Sıkıntı çizgi çizgi belirdi alnında Mihaylov'un, parasızlık gözlerinden bir küfür gibi geçti. O da istiyordu sadece karısı ve doğacak çocuğundan sorumlu olmayı ama memuriyetten kazandığıyla geçinmek çok zordu. Hem ihtiyar Semyon ve karısına acıyla karışık bir sevgi duyuyordu. Kendilerinden başka kimsenin tutmayacağı bu duvarları pul pul dökülen rutubetli oda tek geçimleriydi. Karısına sıkıntısını belli etmemeye çalışarak yatağın kendine ait kısmına oturdu. Bütün gece uyku girmemiş gözlerini ovuşturup, omzunun üstünden esneyen karısına baktı. 

- Biz gidersek kimse tutmaz bu odayı. Sefil olurlar. Hem elli kapiğe başka yerde kiralık oda bulamayız.

Bu kez iki kişinin ayak sesiyle titredi taban. Ivan ve genç karısı olmalıydılar. Cicim ayından çıkmamışlardı daha, döşemenin gıcırtılı sesine gülüşmeleri karışıyordu. Dünya umurlarında değildi.

Vanka ayaklarını yere uzatıp, doğruldu. Kendi kocasının, bir yabancı olmasına rağmen anne ve babasını öz oğullarından daha çok düşünmesine içerledi. Ayağa kalkıp sehpaya yürüdü. Sehpanın üzerinde akşamdan kalma kötü Kırım şarabının yanında duran iki deste oyun kağıdını aldı, tekrar dönüp yatağına oturdu. Fal bakmak için desteyi kararken kafasını kaldırmadan Mihaylov'a;

"Benden daha talihsiz olanlara yardım etmeye niyetlendiğimde meteliksizdim; yani pek öyle Florance Nightgale sayılmam. Hala meteliksizim ve şu genç yaşımda öğrendiğim tek şey, para yoksa huzur yok Mişa. Fallar bile geleceği aydınlık göstermiyor. Bırak başka insanları düşünmeyi. Doğacak bebeğimizle üç kişi daha mutlu oluruz. Acıma sevgili Mişa kimseye acıma, acıdıkça acınacak hale düşersin çünkü."

--------------------



Başında ya da içinde alttaki cümlenin geçtiği bir öykü yazınız.


Benden daha talihsiz olanlara yardım etmeye niyetlendiğimde meteliksizdim; yani pek öyle Florance Nightgale sayılmam.


(bir rus gibi yazabilir miyim acaba?)

6 Mart 2017 Pazartesi

7. ODA Ödev-8

Körkuyu

Gözlerini her açışında kapı aralığından sızan floresan lambaların beyaz ve acı ışığı gözlerine batıyordu. Acıya aldırmıyor, koridordan sızan koni şeklindeki ışığa gözünü dikmiş, gelecek her hangi bir sesi duymayı umuyordu. Çok derinlerden çocuk ağlamaları ve yetişkin insanların iniltileri geliyordu. Burada daha ne kadar kalacağına ya da buradan nasıl kurtulacağına cevap verecek bir görevlinin varlığına dair tek bir ses yoktu. Neredeyse bir haftadır buradaydı ve aklına altı aylık hamile karısı geldikçe karnı kasılıyor, başı daha da zonkluyordu. Bir haber alabilseydi!

Yıllarca korkuyla beklenen, en sonunda başlarına gelen felaketin şoku, ne insanlar ne de hükümet tarafından atlatılamamıştı. Santralin temellerinin atılmasından işleyişine kadar felaket senaryoları yazılmış ancak tüm bu karşı çıkışlar, ustalıkla geri püskürtülmüştü. Daha temelleri atılmadan önce zemin değerlendirmesinde çalışan bir işçi bir gazeteye, 

"Yer altından çıkardığımız toprak kaya değil kırık kumdu. Bir uzman ekibin kırık kumu inceleyeceğini duyduk, hemen başka bir yerden bir tır taş getirttiler. Çıkan kumu tıra yükledik, taşı da incelenmesi için sandıklara doldurduk. Başka yerden gelen taşa sağlam raporu verildi. Yer altındaki boşlukları doldurmak için her gün yirmibeş otuz ton çimento basıyorduk. Çimento üç yüz metre ötede denizden çıkıyordu. Zemin sağlam değil." 

diye açıklamada bulunmuştu. İşçinin söyledikleri yalanlanmış, işçi de terörist ilan edilip hapse tıkılmıştı. Daha sonra işçi serbest bırakılmış, aynı gazeteye "meşhur olmak için yalan söyledim" açıklamasında bulunmuştu. 

Çoğu felaket gibi bu da, hükümet tarafından Allah'ın taktiri olarak değerlendirilmiş ama insanların korkusu bastırılamamıştı. Atıl durumdaki devlet daireleri hastanelere dönüştürülmüş, radyoaktif maddeye yakından temas edenler buralara yerleştirilmişti. Santralin otuz kilometre çapındaki her bir yerleşim merkezi boşaltılmış, geçici bir süre başka şehirlerdeki otellere gönderilmiş ancak çoğu hısım akrabanın yanına yerleşmişti. Bundan sonra ne olacaktı, nükleer santraldeki sızıntı daha ne kadar sürecekti, bunlara cevap verecek tek bir yetkili yoktu. Rusya'dan gelecek heyet bekleniyor, heyet de Rusya'dan bir türlü gelmiyordu. Bürokrasi çok başka bir şeydi, insan üstü birşey!

Kapıdan sızan ışık bir gölgeyle karardı. Gözleri alışana kadar hemşire içeri girmiş, lambayı yakmıştı. Hemşireyle birlikte bir de doktor girmişti içeri. Üzerindeki elbiselerle astronotlara benziyor, kendi aralarında birşeyler konuşuyorlardı. Soru sormak için ağzını açtı, boğazından hırıltıdan başka bir şey çıkmadı. Konuşmaları duyuyor, anlamıyordu. 

"iyot-131, sezyum-137, radyoaktif madde..." .

Doktor dosyasını inceleyip, üzerine birşeyler karaladıktan sonra hastanın başına geldi, koruyucu elbiselerine güvenmiyormuş gibi fazla yaklaşmadan konuşmaya başladı. Ağzındaki maske kelimelerin seçilmesini zorlaştırdığından, ağır ve tane tane konuşuyordu. 

"Eşinizi merak ettiğinizi biliyorum, kendisi hamilelere ayrılan koğuşlardan birinde kalıyor. Bu sabah erken doğum yaptı, bebek ölü doğdu." 

Doktor gözlerini hastaya dikip devam etti; 

"Bu sevindirici bir şey aslına bakarsanız, eğer zamanında doğsaydı yüzde yüz anomalili doğacaktı, bacakları olmayan ya da kafasında bir kafa kadar daha tümör bulunan bir bebekle uğraşmayı kimse istemez." 

Dünya başına yıkıldı, karısının durumunu sormak istedi, sadece "bebek nerede?" diyebildi. Doktor kendinden emin "Cenin, bertaraf santrallerinde parçalanacak, insanlar için bir tehdit oluşturmayacak, merak etmeyin." 


---------

Distopya yaziniz.
(Bunun icin daha evvel yazdiginiz bir oykuyu modifiye edebilirsiniz.)



20 Şubat 2017 Pazartesi

7. Oda ÖDEV-7




Az evvel havlarken ortalığı ayağa kaldırmıştı köpek. Ne olduğuna bakmak için yanına gittiğinde içini bir huzursuzluk sardı. Bunun sebebini bilmiyor, bilmek de istemiyor ama içi içini kemiriyordu. Köpeği unutarak, avludan içeri girdi. Merdivenleri çıktı. Kapıya vardığında kalbinin sesini kulaklarında duydu. Soluğunu düzene koymak için kapının önünde biraz bekledi. Kapıyı açtı. İçerisi karanlıktı, hiç bir şey göremedi. Yatağa sokuldu, eliyle yokladı. Ateşe değmiş gibi irkildi, kalktı. Sıkıntısının sebebini bulmuştu. Hep korkuyordu da konduramıyordu. Pencereye yürüdü. Önce perdeyi sonra tülü kenara sıyırdı. Yağmur dinmiş, ay bulutların arasından harmanlanmaya başlamıştı. Başı zonkluyordu, şakaklarını ovduktan sonra ellerini beline dayadı. "Nerde bu kız? Gece yarısı, in cin top oynarken nereye gitti? Onunla mı gitti? Daha ne kadar tanıyor?" Olduğu yere çömeldi, başını avuçlarının içine aldı. Kocası, oğulları, konu komşu geçti aklından. Çömeldiği yerde doğruldu, tekrar pencereye yanaştı. Uzaklara baktı. "Babası, abilerinden biri ya da ikisi uyansa, uyanıp da yokluğunun farkına varsa? Deli, bir evladımı mezara diğerini mahpusa mı koymak istiyor bu kız? Köpek ondan çıldırmış, avludan yürüyüp gitmiş demek ki, belki de oğlan kapıya dayandı, gelemem diyemedi.. Aklından zoru var, ne yaparım, ne derim babasına, abilerine, konu komşuya?"


_____________

• Hiç sıfat kullanmadan bir öykü için tek paragraf yazınız. 

photo

30 Ocak 2017 Pazartesi

7. Oda ÖDEV-6



Gül kokusu


Gözlerini her açışında, tavandaki rutubetli yamaları birşeylere benzetmeye çalışıyordu. Perdelerin arasından sızan ince ışık bile onu öyle rahatsız ediyordu ki karanlık arayarak tekrar yorganın altına sığınıyordu. Kıpırdadığında kaburgalarındaki sızı nefesini kesince, bedeninin zaten pek az olan eti, yer yatağını dolduran her bir yün topağının arasında ezilip acıyordu. Ne bu yatak kendi yatağı, ne de burası kendi eviydi. Kendi evinin şehirde kaldığını, camına "SATILIK" yazısının asıldığını, bir daha asla oraya dönemeyeceğini biliyordu.


O günden beri herkesin davranışları tuhaftı. Günlerdir evi doldurup boşaltan kalabalığın fısıltıları geliyordu kulağına;

"Çok ağlıyor mu?"
"Ah yavrum!"
"Hiç bir şey anlattı mı?"
"Sizinle de mi konuşmuyor?"

"Hiç ağlamıyor, çok korkmuş yavrum" diyordu anneannesi, "zaman her şeyin ilacı"..

Babası ağlamasına çok kızardı "erkek adam ağlamaz, sus lan!". Bu yüzden ağlamayı unutmuştu, çok canı yanarsa çenesini acıtana dek dişlerini sıkar, yine de ağlamazdı. Şu an ağlamayı gerçekten istemiyordu. Tek hissettiği kalbinin ortasındaki kocaman boşluktu. Babası bir fabrikada işçiydi. Tek maaşla ev geçindirmenin zorluğunu dilinden düşürmezdi. Her gece eve geç gelir, berbat içki kokardı. Çoğu zaman babası gelmeden uyuduğuna sevinirdi.

Şimdi babası tasarlayarak, canavarca hisle adam öldürme suçlamalarından müebbet hapis cezasına çarptırılmıştı. Onu bir daha görmek zorunda olmadığına sevindi. Gazeteler babasını "Z şehrinin kasabı" diye manşetlerine taşıdılar. Bir cinnet anında karısını tam on sekiz yerinden bıçaklamıştı. Okuldaki arkadaşlarının, onu tanıyan tanımayan herkesin bu durumu en ince detayına kadar bildiklerinden emindi ama kendisi çok fazla şey hatırlamıyordu.

O gün bir arkadaşı onu evlerine çağırmıştı. Annesinden izin almak için koşarak eve gitti. Apartmanın bahçe kapısıyla bina kapısını birleştiren yolun kenarlarına dikili güllerden birini koparırken ellerini kanattı. Annesi gülleri çok severdi o da annesini. Annesi de bir zamanlar gül gibi kokardı. Kendi anahtarıyla kapıyı açtı. Holün hemen yanındaki banyoya baktı, haftalardır yıkanmamış kirli çamaşırlardan başka bir şey göremedi. Mutfağa girdiği anda annesinin bakışıyla soru sormanın zamanının olmadığını anladı. Hiç bir şey sormadı. Sigara içen annesinin karşısına oturdu, gülü, henüz toplanmamış kahvaltı masasının üstündeki bıçağın yanına bıraktı. Lavabodaki bulaşıklar, sigara kokusu, her şey midesini bulandırıyordu. Annesi çok kötü görünüyordu, yağlı saçları taranmamış, şiş gözleri kıpkırmızıydı. Annesinin bu hali yaklaşık üç yıldır, kardeşinin ölü doğumundan beri aynıydı. Kadın gülümsemek istedi, bunun yerine yanaklarından süzülen yaş önündeki boş çay bardağına düştü. 

"Baban aradı. İşten kovulmuş, eve geliyor"

Annesine sarılmasıyla, gürültüyle sokak kapısının açılıp babasının mutfağa girmesi bir oldu. Gözlerinin akı kırmızıya dönmüş, sendeliyordu;

"Allah'ın belaları, beni mi çekiştiriyorsunuz?" 

Babası annesinin üstüne yürüdüğünde engel olmak istediğini, babasının onu okul ceketinin yakalarından tutup mutfak tezgahına fırlattığını hatırladı. En son hissettiği sağ kaburgalarında ve başının sağ tarafındaki keskin acıydı. Gazetelerin bahsettiği on sekiz bıçak darbesini hiç görmemişti. Uyandığında, annesi bir kan gölünün ortasındaydı, havadaki keskin soğuk kan kokusu düşünmesini zorlaştırıyordu. Ne zaman kalktığını yan komşunun zilini nasıl çaldığını hiç hatırlamıyordu.


Perdelerin arasından sızan ölü ışık artık gözlerini acıtmıyordu. Ortalık kararıyordu. Bakışlarını yorgandan dışarı çıkmış ayaklarından ayırıp doğrulmaya çalıştı, beceremedi. O sırada dışarıdan gelen teyzesinin tanıdık sesini duydu. 

"Uyuyor mu?"
"Kabus görüyor mu?"
"Annesini soruyor mu?"

Kapısı açılıp, ışık düğmesi çevrildi.

"Canım oğlum"

Dişlerini ne kadar sıksa da ağlamasına engel olamadı. Teyzesi ona sarıldığında, bu kokuyu çok iyi bildiğini anımsadı. Gül gibi kokuyordu.
____________

Ödev konusu :
Nihat Hatipoğlu tarzı yazı yazın.
Okuyanın ya göz pınarları dolacak ya da donu..

şaka!
hoca en az 25 sayfalık text verdi, doldurun bunları (kahraman, duygular vs) sonra öyküyü yazın dedi, bende orataya bu çıktı. 

photo







23 Ocak 2017 Pazartesi

7. Oda ÖDEV-5




Benim istediğim yalnız "biz ikimiz"in oturduğu küçük bir "evren"dir. Dışarıdan gelen her şey bir tehdittir, ister sıkıntı biçiminde olsun, ister yaralanma biçiminde. Sevdiğinden dolaysız ve anlaşılır bir dille söz etmek zorunda olmak. Buna mecbur bırakılmak! Ne insanlık dışı bir yükümlülük bu. 

Söylediği sözler yavaşça anlamsız şeylere dönüşüyordu. Benimse düşüncelerim kafama ağır geliyordu. Dilim, çatlamış dudaklarımı zımpara kağıdını yalar gibi bir hisle ıslattı. Gözbebeklerim titredi; bulanık şekiller, kör ışıklar. Aşkın gözü yoktur! Aşk diliyle görür, ağzıyla duyar. Benimse boğazımda düğümlenen bir avuç acı çöl kumu. Ne yutuluyor, ne öksürülüyor. 


Gidecek misin?


Bastırılmış sesler etrafıma akmaya devam etti. Ellerimin kanı çekildi bembeyaz oldu. Her şey bir an için mantıklı gelmişti. Hareket etmeye çalıştım, bedenim itaat etmeyi reddetti. Senin gidiyor olman düşüncesinin beni kuşattığını hissediyordum ve ona karşı koymam gereken gücün zirvesinde savaşıyordum. Kalbim daha da hızlı atmaya başladı, ben panik halindeyken bir elimi kavradığını hissettim. Işık bedenimden yukarıya yükseldiğinde gözlerim şaşkına döndü. Sesler etrafımda kıvrıldı. Kaslarım gerildi.


Evet!

Oysa büyülü evrenden ilkel benliğimde saf tutma kolaycılığıyla, benim istediğim yalnız "biz ikimiz"in oturduğu küçük bir "evren"di.


_______________

Aşağıdaki girişe devam ediniz. (En az 300 kelime)
Benim istediğim yalnız "biz ikimiz"in oturduğu küçük bir "evren"dir. Dışarıdan gelen her şey bir tehdittir; ister sıkıntı biçiminde olsun, ister yaralanma biçiminde.


sadece 177 kelime..

photo

15 Ocak 2017 Pazar

7. Oda ÖDEV-4




Sabah dersaneye  vardığımda saat yediyi beş geçiyordu. Kapıcı, üst katında bizim dersanenin de bulunduğu iş hanının ana kapısını daha açmamıştı. Sabah ilk ders saat sekizde başlar, öğrenci ve öğretmenler en geç sekize on kala dersanede olurlardı.

İlk kez erken gelmiyordum. Bazı günler özellikle saati erken kalkmak için kurup, serin buz gibi havada rüzgara çarpa çarpa yürüyerek buraya gelirdim. Evimiz dersaneye yakındı ve yaşadığım şehrin sabahları yaz kış serin ve genellikle rüzgarlı olurdu. Bazen de bugün olduğu gibi kötü bir rüya beni erken uyandırır, tekrar o anın içine girmemek için uyumaz, kalkar hazırlanır yola çıkardım. Yıllardır en büyük derdim üniversite sınavlarına kusursuz hazırlanmaktı. Annem ve babam tek çocukları olduğum için ellerinden geleni yaptıklarını, beni hiç bir şeyden mahrum bırakmadıklarını, hatta ortaokula giderken matematikten düşük not alınca annemin bir bileziğini satıp bana özel hoca bile tuttuklarını hatırlatırlardı arada bir. Arada bir! Bu "arada bir"ler sık sık olurdu. Babam arada bir bana bazı şeyleri hatırlatmalarının zararının olmadığını söyler. Onların bu fedakarlıklarına en iyi karşılığı vermeliydim. Bunun için çok çalışıyordum ama hala bir meslek hedefim yoktu. Sadece ziraat okumayacaktım onu biliyordum. Çünkü teyzem ziraat okumuştu ve şu an bir markette raflara sabun dizme işinde çalışıyordu. Babam bana bunu arada bir hatırlatırdı.

Sabahın saydam, herşeyi maviye yakın gösteren serin havasını içime çektim. İki yakın sokağı birleştiren kaldırımda bir aşağı bir yukarı ağır ağır yürüdüm. Üşüdüm ama olsun nasılsa birazdan kapalı bir yere girecek ve akşama kadar sıcak ayrıca havasız kalacaktım. Bir kez daha aşağı yukarı yürüyüp havayı içimde depolamaya çalıştım. Tekrar iş hanının önünde durdum. Açılmamıştı. Kapının hemen yanında, hem hanın içine hem de sokağa kapısı olan çay ocağına baktım. Çaycının demliklerin başında durup sıcak suyla bardakları ıslattığını buğu yapmış camlardan zar zor gördüm. Cama yakın taburelerden birine oturmuş birinin de, çay içip Fotomaç okuduğunu tahmin ettim. O kişi, elinde havada iki kanat açılmış gibi duran gazeteye benzer bir karaltı tutuyordu ve çay ocağına sadece Fotomaç alınırdı. Girip içeri oturmak istemedim, sabahın keyfi kapalı ortamda çıkmıyor, hem hala rüyanın etkisindeydim. Kapıdan kafamı ve kolumu uzattım "günaydın Asim abi" deyip bir tabure çektim. Gazete yüzünü kapattığı için çay içen kişiyi görmedim o da beni görmedi, okuduğu Fotomaçtı onu gördüm. Tabureyi camın tam önüne koyup oturdum. Yakalarımı kaldırıp kollarımı göğsümde bağladım, seyrek de olsa gelen geçeni izlemeye başladım.

Ben gezgin olmak istiyordum aslında. Amerika’daki büyük kanyona ya da Kanada'daki Niagara'ya gidebilirdim. Amazon'u baştan başa geçip ilkel kabileleri bile görebilirdim. Ancak babam dağda arkadaşlarımla kamp yapmama bile izin vermiyor, kamp bir yana bir arkadaşımda dahi kalamıyordum, boş zamanım varsa onlarca test çözerek değerlendirebilirmişim. Babam yine arada bir "önceliklerini ve sorumluluklarını bilmelisin, haytalık etmemelisin, hele bir üniversite okuyup iş güç sahibi ol sonra ne istersen yap" diyor. Babamın bu hatırlatmalarına rağmen bir an evvel oralara gitmenin hayalini kuruyorum. Ben o sabah da, böyle burnunda ve kulaklarında halkalarla elleri mızraklı çıplak kabile insanlarını düşünürken, handa berber dükkanı olan Şenol abi belirdi yanımda. İçeriden bi tabure çekip yanıma koydu.

- Günaydın.
- Günaydın Şenol abi.
- Yine erkencisin bugün.
- Bugün öyle oldu abi. Bir rüyayla uyandım bir daha uyku tutmadı.
- Hayır olsun, ne gördün.
- Önemli bir şey değil abi.
"Anlat yahu!" deyip oturduğu yerden kalkmadan kapıyı itip kafasını içeri uzattı "Asim, bize iki çay biri demli olsun" diye seslendi.

Kurtuluş yok başladım anlatmaya.
- Sağı solu ormanlık bir yolda yürüyormuşuz. Böyle sessiz bir yer, ne bir kuş cıvıltısı ne rüzgarın sesi. Duyduğum sadece kendi soluğum. Soğuk ama üşütmüyor. Yol nereye gidiyor bilmiyorum. Annem ve babam elleri ceplerinde, başları önde rüzgarı göğüsleyip yürüyorlar. Ben onları en az otuz metre geriden takip ediyorum. Gözüm hep onların üstünde, onlar da arada bir dönüp bana bakıyorlar. Yolun yanından bir dere bizim gittiğimiz yönün tam tersine akıyor, bir de kar yağıyor lapa lapa sakince hava rüzgarlı ama sakince yağıyor. Karlara üstümüze düşmüyor, deyip sustum.
- Eee?
- Bu kadar abi.
- Böyle kısa rüya mı olur hem bu rüya adamı uykudan uyandırmaz, daha çok yorgana sarınıp büzülürsün yatağın içinde. Sen serin rüyadan kalk buz gibi havada erkenden buraya gel.

Bardakta kalan çayı bir dikişte içip,

"Uğra bi ara tıraşın gelmiş" dedi, çay ocağına girdi.
"Uğrarım Şenol abi" dedim. Şenol abi kapıyı açtığında gazete okuyanın bizim dersanenin müdürü olduğunu gördüm. O da kalkmış hana giriş kapısından çıkıyordu.

Rüya o kadar değildi aslında, ona anlatmak istemedim. Rüyamda, ben hala gözümü ayırmadan anne ve babama bakarken birden yanımda bir adam beliriyor. Elinde kalın ve uzun bir sopa var. Bana vurmaya başlıyor. Kendimi sakınıyorum ama hissizim. Acımıyor hiç bir yerim. Annem dönüp bakıyor o anda. "Sana bir kez bile elimizi kaldırmadık, bir tokat bile atmadık" diyor. "Bunun için bile hoca tuttuk" diyor babam bağırarak. Önce sesi sonra kahkahaları yankılanıyor ormanda.

Han kapısının kilidinin açılırken çıkardığı sesle irkildim. Üşümüştüm, ayaklarım geri geri de gitse hana girdim. Saat yedi buçuk olmuştu.

___________________

Kısa bir zaman aralığında geçen öykü. 
5 dk ila 1 saat arası olabilir.






9 Ocak 2017 Pazartesi

7.Oda ÖDEV-3





- evet sonra ister misin diye sordu, alamayacak mıyım ben kendime bir yatak bir de dolap. pnda kalsın hepsi.
- alamayacaksın, paran mı var? boğazına kadar boka battın.
- ortası çökmüş yatağı, menteşeleri dağılmış kapakları kapanmayan dolabı ne yapayım?
- yine bir L demirle filan tutturulur dolap, yatak da idare eder.
- keşke çekyatı almasaydı, o yeni sayılırdı, en azından yataktan daha yeniydi.
- çocuk için lazım, düzeninin çok değişmemesi gerekiyor.
- ah çocuk olmasa bilirdim ben yapacağımı.
- hiç bir şey yapamazdın. memuriyetten atıldın, neredeyse her bankaya kredi borcun var, babana kardeşlerine bir de baldızına borçlarını hiç saymayalım.
- baldız. o bozdu hep aramızı.
- baldız mı dedi borcu borçla kapat diye..
- of! baldız, kanımızı emdin sülük dedi, ağzımızın tadı bozuldu senin yüzünden..

bir iki kaşık bal yemeli ağzım zehir üstüm başım da leş gibi sigara kokuyor önce gider bayram abiyle konuşurum o sever beni bir yol gösterir nerede şu kemer bu dağınıklıkta nasıl bulacağım koyu demli bir çay içeyim afyon patlasın önce yine unuttum ampul almayı gece gündüz zifiri karanlık şu oda öğleden sonra uyanmam normal gece mi gündüz mü anlamıyorum ki saatte mekanik her gece kurmayınca uyandırmıyor yok yok yer yarıldı içine girdi başım ağrıyor biraz yardım ederim branda levha halat artık ne varsa taşırım akşama doğru yoruldum derim tavernaya götürsün beni kumpir işini orda açarım çok para var kumpirde bal da bitmiş çayın sonu markete de uğramalı çay demlene dursun tıraş olup yıkanayım adam hepten bitmiş sanmasın beni pilli bi saat almalı para kazanmaya başlayalım bir de..


hala umut var, çalışkan adamım ben, sadece biraz hata yaptım o da biraz pahalıya patladı. allahtan umut kesilmez, şimdi temiz pak giderim, abi böyleyken böyle derim anlar beni, akşam da iki kadeh, ud, kanun, fasıl derken anlatırım olayı, çok parlak bir fikir aklı yatar koyar parayı ben de işletirim. oldu bu iş tünelin sonunda yine ışık göründü. olur da bayram abinin işi varsa bu akşam gidemezsek şu kuponu yatırayım iddaanın iki birasını içerim.

_______________________________


* Anlatıcı olmayacak
* Karakter ya da karakterler olacak
* iç monolog
* iç diyalog
* Bilinç akışı

-durum öyküsü olabilir-

Yazı şu cümleyle başlayacak : Evet sonra ister misin diye sordu..
Yazının içinde geçmesi gereken kelimeler : sülük, levha, ud, dağınık, koyu, mekanik, tünel, taverna

photo

3 Ocak 2017 Salı

7. Oda ÖDEV-2



Meryem işe akşam üstü saat beşte herkes paydos olup çıkarken gelir, önce tüm odalardaki çöpleri boşaltır sonra masaların üzerlerindeki boş bardak ya da fincanları toplamaya girişirdi. Bazen yanında küçük kızı Selma'yı da getirir, ona para nasıl kazanılıyor göstermek isterdi. Proje Bölümü, Kalite Kontrol, Yönetim Kurulu, Teknik Müdürlük.. bunların hiç birini bilmezdi Meryem bildiği tek bölüm "Muhasebe"ydi. Ona göre muhasebe demek daha çok bulaşık, üzerlerinde bir takım sayıların yazdığı buruşturulmuş kağıtlarla dolu çöp kutuları, içlerinde sıra sıra dizili bir sürü mavi dosyanın olduğu silinmesi gereken camekanlı dolaplar bir de her zaman mesaiye kalan Raif Bey demekti. Ay sonları sırf muhasebe bölümü yüzünden işi uzar bu da hiç hoşuna gitmezdi. O zamanlar Selma'yı yanında getirmez, bekleme banklarının üzerinde uyuyup kalan kızı uyandırıp eve götürmek zor gelirdi.

Raif Bey, eski fabrikadan buraya taşınırken, muhasebe için ayrılmış bu iç içe geçmiş iki odadan meydana bakan küçük yer benim olsun diye tutturmuş, eski çalışan olduğu için bunu çabuk kabul ettirmişti. Buna karşılık yaz kış dinlemez odanın perdelerini sımsıkı örter, katlanır uzun boyunlu masa lambasından çıkan sarı ışıkta çalışırdı. Mesai bitip de herkes el ayak çekince perdeleri açar uzun uzun meydanı seyrederdi. Şu dünyada Raif Bey'le anlaşan tek kişi Selma'ydı. Selma, annesiyle şirkete geldiği vakit, çöpleri toplama bahanesiyle eline büyükçe bir torba alıp Muhasebe'ye gider, Raif Bey'in yanına dikilip o da meydana bakmaya başlardı. Kimler geçmezdi meydandan, etekleri kısacık saçları dağınık okuldan yeni çıkmış liseli kızlar, ellerinde yiyecek torbalarıyla sağa ya da tam aksi istikamete giden kadınlar, erkekler, hararetle telefonda konuşanlar, her iki üç arabada bir geçen sarı taksiler, telaşla inip kalkan güvercinler.. Bir de Meryem gibi akşam üstü mesaiye başlayanlar vardı. Meydanı çepeçevre saran sokak lambalarının diplerinin sakinleriydi bunlar. Lambalardan koni gibi açılan kuvvetli ışıkların her biri, el açmış dilenen yüzü gözü sarılı adamı, tablasındakileri satmaya çalışan simitçiyi, incik boncuk satan işportacıyı aydınlatırdı. Meydan sakinleşince Raif Bey perdeleri kapatmadan yerine oturur, çalışmaya devam ederdi. Selma, Raif Bey'in hesap makinesinde görünmez gibi kayan parmaklarını hayretle seyreder, bu kadar sayıyı toplayıp çıkaranın olsa olsa dünyanın en zeki insanı olabileceğini düşünürdü. 


.............

................

Sabah işe gelirken ve gecenin bir vakti işten çıkmış evine dönerken o da bu meydandan geçerdi. O da günde iki seferliğine onlardan biri olurdu.


____________________


Aşağıda kişiye özel verdiğim sözcüklerin bir veya birkaçını öykünüzde sembolleştirerek kullanınız. Örneğin Ayşe aynayı kişinin kendisiyle yüzleşmesinin sembolü, salıncağı eğlencenin/çocukluğun sembolü olarak kullanabilir. Öyküdeki karakterinin gördüğü rüyada satırla kesilen parmakların çamura düştüğünü görürüz. Parmakları olmadan bir türlü salıncağa binemez. Her seferinde çamura düşer. Her çamurdan kalkışında ayna bulur karşısında. yüzünün bir yanı hiç görünmez. 

Ayşe
Ayna-satır-çamur-salıncak
YazanHippo:
Perde-boynuz-küf-meydan

photo