6 Mart 2017 Pazartesi

7. ODA Ödev-8

Körkuyu

Gözlerini her açışında kapı aralığından sızan floresan lambaların beyaz ve acı ışığı gözlerine batıyordu. Acıya aldırmıyor, koridordan sızan koni şeklindeki ışığa gözünü dikmiş, gelecek her hangi bir sesi duymayı umuyordu. Çok derinlerden çocuk ağlamaları ve yetişkin insanların iniltileri geliyordu. Burada daha ne kadar kalacağına ya da buradan nasıl kurtulacağına cevap verecek bir görevlinin varlığına dair tek bir ses yoktu. Neredeyse bir haftadır buradaydı ve aklına altı aylık hamile karısı geldikçe karnı kasılıyor, başı daha da zonkluyordu. Bir haber alabilseydi!

Yıllarca korkuyla beklenen, en sonunda başlarına gelen felaketin şoku, ne insanlar ne de hükümet tarafından atlatılamamıştı. Santralin temellerinin atılmasından işleyişine kadar felaket senaryoları yazılmış ancak tüm bu karşı çıkışlar, ustalıkla geri püskürtülmüştü. Daha temelleri atılmadan önce zemin değerlendirmesinde çalışan bir işçi bir gazeteye, 

"Yer altından çıkardığımız toprak kaya değil kırık kumdu. Bir uzman ekibin kırık kumu inceleyeceğini duyduk, hemen başka bir yerden bir tır taş getirttiler. Çıkan kumu tıra yükledik, taşı da incelenmesi için sandıklara doldurduk. Başka yerden gelen taşa sağlam raporu verildi. Yer altındaki boşlukları doldurmak için her gün yirmibeş otuz ton çimento basıyorduk. Çimento üç yüz metre ötede denizden çıkıyordu. Zemin sağlam değil." 

diye açıklamada bulunmuştu. İşçinin söyledikleri yalanlanmış, işçi de terörist ilan edilip hapse tıkılmıştı. Daha sonra işçi serbest bırakılmış, aynı gazeteye "meşhur olmak için yalan söyledim" açıklamasında bulunmuştu. 

Çoğu felaket gibi bu da, hükümet tarafından Allah'ın taktiri olarak değerlendirilmiş ama insanların korkusu bastırılamamıştı. Atıl durumdaki devlet daireleri hastanelere dönüştürülmüş, radyoaktif maddeye yakından temas edenler buralara yerleştirilmişti. Santralin otuz kilometre çapındaki her bir yerleşim merkezi boşaltılmış, geçici bir süre başka şehirlerdeki otellere gönderilmiş ancak çoğu hısım akrabanın yanına yerleşmişti. Bundan sonra ne olacaktı, nükleer santraldeki sızıntı daha ne kadar sürecekti, bunlara cevap verecek tek bir yetkili yoktu. Rusya'dan gelecek heyet bekleniyor, heyet de Rusya'dan bir türlü gelmiyordu. Bürokrasi çok başka bir şeydi, insan üstü birşey!

Kapıdan sızan ışık bir gölgeyle karardı. Gözleri alışana kadar hemşire içeri girmiş, lambayı yakmıştı. Hemşireyle birlikte bir de doktor girmişti içeri. Üzerindeki elbiselerle astronotlara benziyor, kendi aralarında birşeyler konuşuyorlardı. Soru sormak için ağzını açtı, boğazından hırıltıdan başka bir şey çıkmadı. Konuşmaları duyuyor, anlamıyordu. 

"iyot-131, sezyum-137, radyoaktif madde..." .

Doktor dosyasını inceleyip, üzerine birşeyler karaladıktan sonra hastanın başına geldi, koruyucu elbiselerine güvenmiyormuş gibi fazla yaklaşmadan konuşmaya başladı. Ağzındaki maske kelimelerin seçilmesini zorlaştırdığından, ağır ve tane tane konuşuyordu. 

"Eşinizi merak ettiğinizi biliyorum, kendisi hamilelere ayrılan koğuşlardan birinde kalıyor. Bu sabah erken doğum yaptı, bebek ölü doğdu." 

Doktor gözlerini hastaya dikip devam etti; 

"Bu sevindirici bir şey aslına bakarsanız, eğer zamanında doğsaydı yüzde yüz anomalili doğacaktı, bacakları olmayan ya da kafasında bir kafa kadar daha tümör bulunan bir bebekle uğraşmayı kimse istemez." 

Dünya başına yıkıldı, karısının durumunu sormak istedi, sadece "bebek nerede?" diyebildi. Doktor kendinden emin "Cenin, bertaraf santrallerinde parçalanacak, insanlar için bir tehdit oluşturmayacak, merak etmeyin." 


---------

Distopya yaziniz.
(Bunun icin daha evvel yazdiginiz bir oykuyu modifiye edebilirsiniz.)



1 yorum:

  1. Bir anda "1984" deki sahneler canlandı gözümde.

    eline sağlık , yazdıkça okumaya devam edeceğim.

    Sevgiler

    YanıtlaSil